رهائی

خسته ام...

از صبوری خسته ام...

از فریادهایی كه در گلویم خفه ماند...

از اشك هایی كه قاه قاه خنده شد...

و از حرف هایی كه زنده به گور گشت در گورستان دلم

آسان نیست در پس خنده های مصنوعی گریه های دلت را ،

در بی پناهیت در پشت هزاران دروغ پنهان کنی . . .

این روزها معنی را از زندگی حذف کرده ام ...

برایم فرق نمی کند روزهایم را چگونه قربانی کنم....!