رهائی

هر کجا خانه او،دشت کاشانه او،نه کسی داشت که دلتنگ شود،

نه دلی داشت که در بند شود،

او نه دلبسته شب بو ها بود و نه دلداده زیبایی دشت

او که با دست نسیم ،او که با زورق آب،

به تماشای بهاران می رفت

چه غم از ترک گلستانها داشت؟

او که با زمزمه آب و نسیم

با صدای نفس نور و هوا می خوابید،

چه خبر از غم انسانها داشت ......