رهائی

همچو فرهاد بود کوهکنی پیشه ما

کوه ما سینه ما ناخن ما تیشه ما

شور شیرین زبس آراست ره جلوه گری

همه فرهاد تراود ز رگ و ریشه ما

بهریک جرعه می منت ساقی نکشیم

اشک ما باده ما دیده ما شیشه ما

عشق شیری است قوی پنجه و می گوید فاش

هرکه از جان گذرد بگذرد از بیشه ما

میرزا عبدالجواد ادیب نیشابوری