رهائی

Which alters when it alteration finds

Or bends with the remover to remove

That looks on tempests and is never shaken

It is the star to every wandering bark

Whose worth's unknown, although his height be taken

Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks

Within his bending sickle's compass come

Love alters not with his brief hours and weeks

But bears it out even to the edge of doom

If this be error and upon me proved

I never writ, nor no man ever loved

حوایل روا نیست بر وصلمان

تغیّر نگیرد به خود عشقمان

به دریای تاریک و موج گران

بود عشق ، آن نور ثابت  نشان 

و چون یک ستاره به تیره شبان

که  دارد همو ارزشی بیکران

بود  ناجی  قایق   بی امان 

کندگمرهان را به ساحل روان

اگر  چه  اسیرند آن گلرخان

به دام کمند  گذشت  زمان

ولیکن  هماره  بود عشقمان

چنین تا ابد بر زمان حکمران

تو این را که گفتم حقیقت بدان

که بر من چو باشد غلط این گمان

 از این پس نیارم سخن بر زبان

ز سودای  عشق دگر  مردمان