از پلکان ِ شب
ماه را می بينی!؟
من
در آن جا
با خيال ِ زيبايی
گرگ ميشی ِ
چشمانت بيدارم
و
در انتظا ر ِ شنيدن ِ
صدای آرام ِ تو،
تپش ِ حرارت ِ
ستارگان ِ نرگسين را
دل تنگ، دل تنگ
می شمرم
اينجا ست که
نسيم ِ سبز ِ گزنه ها
ترا
برايم
طراحی می کند
تا سوزش تشنگی ام را
بر دره های تنت بنگارد
ا نگار
اسبهای همسايه ات
با ما!
نسبتی دارند
چنان بلند پرواز و
با غرور
صد چندان
سْم دوان
به طراوت می کو بند
تا که
يال ِ گرده های
نم ِ حس را
بی صبرانه ،
به سا حت ِ دل زار ِ نياز،
بيارايند
آه
تو هنوز
در انبوهِ گزنه ها
قدم می زنی
و من
در شبی حرير،
پر از آرايش ِ
گل بو ته های مهتاب
در انتظار تو می مانم...

شهلا آقاپور