ساز کهنه
|
سازی بد آهنگــــم کنـــون دورم ز یـــــار بــی وفا
|
|
گر چــــه شــــده فــــارغ ز مـا زنجیر او دارم به پا |
|
با صـــد هــزاران آرزو کنجـــــی نشست دور از او
|
|
تا شــــام هجـــران بگــذرد بازش بخوانم نغمه ها |
|
ســاز خوش آهنگی بودم از زخمه های دست او
|
|
صـــد شـور می کردم به پا از پرده های خوش نوا |
|
سوز و گداز دلکشـم شد مجلس افروز شب اش
|
|
از نـــاز او شهنــــاز شـــد ای داد و ای بی داد ما |
|
اینــک شکسته آمـــدم پیــش حصــــار عشـق او
|
|
بـــر زیر و بـــالا می شـوم با یک کرشمه بی صدا |
|
آیا پشیمــان شد زما کین سان به دور افتناده ام
|
|
اینک به جـــای زخمه اش زخمان به دل شد ناروا |
|
ای بی نشان خارج مشو ترسم پشیمان بینم ات
|
|
در پرده گـــو حرف و سخــــن زان دلبر شیرین ادا |
شمس الدین عراقی
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم شهریور ۱۳۹۰ ساعت 6:46 توسط rahaee-v
|
