اى نسیم گل فشان، كز ناكجا و بى‏نشان
نرم نرمك مى‏خزى از هر شكاف و روزنى
 اى بهارِ تازه رو، كز كوچه‏هاى مُشكبو
 دامن افشان و خُرامان، حلقه بر در مى‏زنى
 اى شكوهِ سبزِ افسونسازِ بزم افروزِ من
اى بهارِ آرزو، اى جلوه نوروزِ من‏
 با من از شوقِ رهایى، از سبكبالان بگو
 از حریمِ عشق بازان، با من از ایران بگو
 با من از جمشید، از زرتُشت، از فرِّ كیان
 از سرودِ گاتها، از روزگارِ باستان
 با من از پندارِ نیك و با من از كردارِ نیك
 با من از بخشایشِ آن مهربانْ دادارِ نیك
 با من از آیینِ رادى، مردمى، آزادگى
 با من از دریادلانِ عشق، از دلدادگى
 با من از شادى عید و سفره‏هاى هفت سین
از شمیم سنبل و آن لاله‏هاى نازنین
 با من از افسونِ شمع و سایه روشن‏هاى نور
رقصِ نرمِ ماهیان، در تنگىِ تُنگِ بلور
 با من از آن گندمِ نورسته در دیسِ سپید
 از نشاطِ كودكانه، از سرورِ صبحِ عید
 با من از سیب و سرود و سبزه و سرو و سبو
 با من از آلاله‏هاى رنگ رنگِ خنده‏رو
 از كتابِ حافظِ شیراز، آن داناى راز
از ترنّم‏هاى تار و از نوازش‏هاى ساز
 با من از گشت و گذارِ سیزده در كوهسار
 با من از شوقِ نسیم و لاله‏هاى بى‏قرار
 با من از رقص لطیف و چابكِ پروانه‏ها
بوسه باران به روى سبزه‏زارِ باصفا
 با من از خاكِ وطن، از خطّه شیران بگو
اى نسیمِ نوبهارى، با من از ایران بگو.

هما ارژنگی